lahzehaye tanhai

 پشته شیشه باد شبرو جار میزد

 برف سیمین شاخه ها را بار میزد

 پیش آتش یار مهوش

 نرم نرمک تار میزد

--------------------------------------------------------------------------------------------

 و توباید تمامی توانت را بکار بگیری و

 آنها را به واقعیت تبدیل کنی.

 با طرح هایی که در سر داری

 با نقشه هایی که می کشی

 و با کاری که انجام می دهی

 در گذشته توقف نکن

 دیروز را پشت سر بگذار با تمامی مشکلاتش

 نگرانیهایش و تردیدهایش.

 بدان که نمی توانی گذشته را تغییر بدهی

 اما می توانی فردای نوینی را آغاز کنی

 سعی نکن همه کارها را فورا انجام دهی

 پله پله و گام به گام

 هرگز از انجام نا ممکن ها نترس

 مهم نیست دیگران چه می اندیشند

 به یاد داشته باش در راهی که می روی

 راهی که مخصوص توست

 تو بی نظیری

 از رویاهایت دست برندار

 از خواستن خسته نشو

 چرا که این حق مسلم توست.

 

 کاش چون پائیز بودم...کاش چون پائیز بودم

  کاش چون پائیز خاموش و ملال انگیز بودم

  برگ های آرزوهایم یکایک زرد می شد

  آفتاب دیدگانم سرد می شد

  آسمان دیده ام پر درد می شد

  ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد

  اشک هایم همچو باران

  دامنم را رنگ می زد

  وه چه زیبا بود اگر پائیز بودم

  وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم

  پیش رویم:

 چهره ی تلخ زمستان جوانی

 پشت سر:

 آشوب تابستان عشقی ناگهانی

 سینه ام:

 منزلگه اندوه و درد و بد گمانی

 کاش چون پائیز بودم...کاش چون پائیز بودم.

 در زندگی هر چه را می خواهی دوست بدار

 اما اسیر آن نشو 

--------------------------------------------------------------------------------------------

 چه حاله  مثل یک جام شرابه

 نمی دونی   چه عمیقه   چه سخنگو   مثل اشعار

 مسیحایی حافظ   یه کتابه

 نمی دونی   که چه رنگه  چه قشنگه  رنگ آفتاب

 بهاره  مثل یک جام بلوره  زر نابه

 نمی دونی  که دل من   توی اون چشمهای شوخت 

 روی این برکه آروم یه حبابه

 نمی دونی  و بجز من  دگری هم نمی دونه که یه دنیا

 توی اون چشم سیاهه

 هر کی میگه   هر چی میگه  تو رو می خواد بفریبه

 جز دل من که    که پر از عشق و جنونه 

 حرف اون چشم سیارو   دل دیگه نمی دونه    چشم

 دیگه نمی خونه

 دوستت دارم

 گاه انسان باید در سختی باشد

 تا به دیگری دست یابد

 گاه انسان باید با بخت بد رو به رو شود

 تا هدفش را بهتر بشناسد

 گاه به طوفان نیاز است

 تا او قدر آرامش رابداند

 گاه باید به او آسیب رسد

 تا با احساس تر شود

 گاه باید در شک و تردید باشد

 تا به دیگری اطمینان کند

 گاه باید در گوشه ای تنها بماند

 تا واقعیت وجود خود را بشناسد

 گاه باید کاملا بی احساس باشد

 تا بتواند همه چیز را حس کند

 گاه باید در اوج شور و احساس بود

 تا به قلب او راه یافت

 و او به روی عشق در بگشاید

 چه بسیاراز اینها را پشت سر گذاشته ام

 و می دانم

 نه تنها آماده عاشق تو شدن هستم

 بلکه عاشق تو هستم.

 اولين روز آمدنت

 به ماندنت دل خوش كردم

 وقتي كه گفتي مي خواهي بماني

 به احترام حضورت

 همه پرنده ها را پر دادم

 امروز اما

 براي ماندنت

 خودم را به زنجير ميكشم.

 

کاش ما آن دو پرستو بودیم

 که همه عمر سفر می کردیم

 از بهاری به بهار دیگر

 کاش چون پرتو خورشید بهار

 سحر از پنجره می تابیدم

 از پس پرده لرزان حریر

 رنگ چشمان تو را می دیدم

 براي رسيدن به تو

 پا پيش گذاشتم

 خودم را قسمت كردم

 تو را سهم تمام روياهايم كردم

 انصاف نبود

 تو كه ميدانستي با چه اشتياقي

 خود را قسمت مي كنم

 پس چرا

 زودتر از تكه تكه شدنم

 جوابم نكردي

 براي خداحافظي

 خيلي دير بود

 خيلي دير 

 خیال خال تو  با خود به خاک خواهم  برد

 که  تا ز خال  تو خاکم  شود   عبیر آمیز

 میان عاشق ومعشوق هیچ حایل نیست

 تو خودحجاب خودی حافظ از میان برخیز

--------------------------------------------------------------------------------------------

 وقتی که چشم های کودکانه عشق مرا

 با دستمال تیره ی قانون می بستند

 و از شقیقه های مضطرب آرزوی من

 فواره های خون به بیرون می پاشید

 وقتی که زندگی من دیگر

 چیزی نبود  هیچ چیز  بجز تیک تاک ساعت دیواری

 دریافتم   باید   باید   باید

 دیوانه وار دوست بدارم.

 به گمان تا بي نهايت خسته خواهم ماند و تنها

 بي ترانه،بي اميدو بي سرور

 سردوتاريك در فراسوي دلها

 تا بي نهايت خسته خواهم ماندو خواهم خواند

 راستي.....

 به ياد مي آوري؟

 روزي كه ماهي ها مردند،

 و قناري براي هميشه خاموش ماند،

 روزي كه شب را اسير خود كرد

 و ستارگان مهتاب را تشيع كردند

 آن روز را به خاطر بسپار

 برايش مراسمي بگير

 شمعي روشن كن

 عكس ياسهاي پژمرده را روبان سياه ببند.

 و مرا هم صدا كن.....

 طلوع تلخي ها را آواز سازيم

 و بخوانيم

 صدايم كن تا

 غم كوچ احساسمان را با هم قسمت كنيم

 اگر صدايم كردي و نيامدم

 بدان كه پي عكسي از خود مي گردم و

 تكه روباني........... 

   و خداوند

   پس از طراحی چهره ات

   نقاشیش را

   دو بار امضا کرد

   در دو چشمانت!

 تلخترين غمي كه امروز داريم

 خاطره ي شادمانيهاي ديروز است 

وقتي كه گريه كرديم گفتند بچه اي

وقتي خنديديم گفتند ديوونه اي

وقتي جدي بوديم گفتند مغروري

وقتي شوخي كرديم گفتند سنگين باش

وقتي سنگين بوديم گفتند افسرده اي

وقتي حرف زديم گفتند پرحرفي

وقتي ساكت شديم گفتن عاشقي

حالا كه عاشقيم ميگن اشتباهه و گناه..

---------------------------------------------------------------------

 صورتم خیس باران بود

 یک سلام

 یک نگاه

 و غرق شدن در چشمان تو

 باران نمی آید

 صورتم همچنان خیس است

 سلامی بی جواب

 نگاهی بی رمق

 و غرق شدن نه در چشمان تو

 بلکه به یاد نگاه تو.

 من میدانم که روزی خواهم مرد پس مرا در خاک مینهید!

 مرا در تابوت سیاهی بگزارید تا همه بدانند که سیاه بخت بوده ام

 چشمان مرا باز بگزارید تا تمامی جهان بداند که چشم انتظار از این

 دنیا رفته ام.

 دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند که من به آنچه می خواستم

 نرسیده ام!

 و در آخر یک پارچه ی سیاه بر تابوتم بکشید تا همگان بدانند هر چه ظلمت بود

 کشیده ام!

   ^{زنگ خورد} 

  ^{ناظم صبح آمد سر صف}

  ^{توی برنامه صبح گاهی}

  ^{روبه خورشید گفت :}

  ^{باز هم دفتر مشق دیروز خط خورد}

  ^{و کتاب شب پیش را}

  ^ماه

  ^{با خودش برد}

  ^{آی خورشید}

  ^{روی این آسمان}

  ^{روی تخته سیاه جهان}

  ^{با گچ نور بنویس :}

  ^{زیر این گنبد گردو کورو کبود}

  ^{آدمیزاد هرگز}

  ^{دانش آموز خوبی نبود.}

رقص مهتاب

تو...

 ای منتهای شکفتن لحظه ها

                                     تو ماندنی ترین شقایق این دشت خسته ای

 غروب نگاهت را میان هاله های انتظار جستجو می کنم

 شاید در ماهتاب نیلی شب

 غنچه های سرخ عشق

                           با من ترانه ی دوری تو را بخوانند

 عشق از دوستی پرسید:

 تفاوت من و تو در چیست؟

 دوستی گفت:من دیگران را به سلامی آشنا می کنم

 تو به نگاهی....

 من آنها را به دروغ جدا می کنم تو با مرگ

--------------------------------------------------------------------------------------------

بی تو بودن را برای با تو بودن دوست دارم

--------------------------------------------------

 چشماي منتظر به پيچ جاده

 دلهره هاي دل پاك و ساده

 پنجره ي باز و غروب پاييز

 نم نم بارون تو خيابون خيس

 ياد تو هر تنگ غروب تو قلب من مي كوبه

 سهم من از با تو بودن غم تلخ غروبه

 غروب هميشه واسه من نشوني از تو بوده

 برام يه يادگاريه جز اون چيزي نمونده

 اي گل نو رسته كه بويي ز وفا نيست تو را

 خبر از سرزنش خار جفا نيست تو را

 ما اسير غم و اصلا غم ما نيست تو را

 با اسير غم خود رحم چرا نيست تو را

 جان من سنگ دلي دل به تو دادن غلط است

 رفتن اولاست ز كوي تو ستادن غلط است

                                      تو نه اني كه عاشق زار تو باشم

 ديگري جز تو مرا اين همه ازار نكرد

 آنچه كردي تو به من هيچ ستمكار نكرد

 بشنو پند و مكن قصد دل آزرده ي خويش

 ورنه بسيار پشيمان شوي از كرده ي خويش

 روی هر سینه سری گریه کند وقت وداع

                                                        سر من وقت وداع گوشه ی دیوار گریست

-------------------------------------------------------------

 دوستی مثل ایستادن روی سیمان خیس است.

نذر تنهایمان

شب مرگ دلمان

 آری دنیا قفس تنگ ناسازگاریهاست

 و قیامت خاک است

 و بهار

 گذران شب تلخیست که من به سراپرده ی این خاک سفر خواهم کرد

 و شب تلخ جدایی

 شب مرگ است

 شب تنهایی محض

 شب گریه.شب عشق

 شب اعدام نفس

 شب سوسو زدن خاطره ها

 شب اتش زدن عشق به دامان قفس

 و کسی می گوید:

 به بلندای شب تلخ جدایی

 به خدا گریه بس است

 به خدا گریه بس است

 و من از آینه ها می پرسم

 خانه ی من.خانه ی من ز کدامین نفس مرده نشانی دارد

 و صدا می آید

 نفس مرده در این محکمه نیست

 و دلم می گوید

 به کجا باید رفت

 از که باید پرسید!؟

 يادم كن

 عشق قشنگم

 به جاي دسته گلي كه فردا بر گورم نثار مي كني

 امروز با شاخه گل كوچكي يادم كن

 و به عوض سيل اشكي كه فردا بر مزارم ميريزي

 امروز با تبسم مختصري شادم كن

يك يادگاري روي ديوار سنگي""

كوچه ساكت و خلوت بود. مثل هميشه.درختان سرسبز كوچه از دو طرف دستهاي خود را به هم داده و تونلي سبز درست كرده بودند.خانه ي قديمي مثل هميشه، مثل هر چهار شنبه درست سر جاي خودش بود. با پله هاي سنگي كه وقتي به طرف بالا مي رفت و به در مي رسيد مانند پناهگاهي شده بود براي دختر و پسر كه چهارشنبه هاي شيرين خود را دور از چشم و نگاه شماتت بار ديگران بگذرانند. صداي قدمهاي دو پاي عاشق خلوت كوچه را بهم زد. دختر و پسر بودند كه دست همديگر را محكم گرفته بودند . گويي مي ترسيدند هر لحظه همديگر را از دست بدهند. صداي خنده هاي شاد دختر دل پسر را مي لرزاند و نگاه هاي عاشقانه ي پسر قلب دختر را ذوب ميكرد. با هم به خانه ي قديمي رسيدند. از پله هاي سنگي بالا رفتند و پشت ديوار پناه گرفتند. پسر به ديوار تكيه داد و دختر به پسر. مثل هميشه تنها چيزي كه بود حرفهاي عاشقانه بود و صحبت از دوست داشتن و ترك نكردن. دختر دست در كيفش كرد . مدادي را بيرون آورد. پسر را به آرامي كناري زد و روي همان ديواري كه از تماس بدن پسر گرم شده بود چيزي نوشت. شعري را كه هميشه آهنگش او را به ياد پسر مي انداخت . به نگاه متعجب پسر خنديد. و گفت : اين شعر رو مي نويسم تا هر وقت اومديم اينجا با هم بخونيمش و يادمون باشه كه چقدر همديگه رو دوست داريم و چه قولي بهم داديم.پسر دست دختر را كه مداد داشت گرفت و دو دست مهربان با هم شروع به نوشتن كردند : در جان عاشق من شوق جدا شدن نيست خو كرده ي قفس را ميل رها شدن نيست من با تمام جانم پر بسته و اسيرم بايد كه با تو باشم در پاي تو بميرم عهــدي كه با تو بستم هرگز شكستني نيست اين عشق تا دم مرگ هرگز گسستني نيست ديوار سنگي هم از عشقي كه از عمق اين كلمات به درونش نفوذ مي كرد ، گرم شد. ساعت ديدار تمام شد.و دختر و پسر دوباره دست در دست هم ديوار و خانه و كوچه را ترك كردند. منتها اين بار با "يك يادگاري بر روي ديوار سنگي".........يادگاري از يك عشق....

در زماني كه صداقت گل نا يا بي ست

                               و محبت هم نيز

من به تكرار غريبانه ترين جمله قرن

                              (( دوستت مي دارم ))

                                     سخت محتاجم

انسان تا هنگامي كه زنده است بايد خوب زندگي كند

اما نه براي خود بلكه براي كساني كه او را دوست دارند

زيرا غم مرگ انسانها تنها كساني را مي آزارد كه او را

                          دوست دارند                            

خاطر جمع باش

ديگر به اجبار باورم شده كه بر نمي گردي

شوخي تلخي بود كه كم كم به آن عادت كرده ام

خاطر جمع باش

كه ديگر جز در روياهاي شبانه توقع ديدارت را ندارم

خاطر جمع باش

لحظه های واپسین دیدار بود

او به رفتن بود و من در اضطراب

دیده ام گریان دلم بیمار بود

گفتمش:از گریه لبریزم مرو!

گفت:جانا!ناگزیرم ناگزیر

گفتم او را لحظه ای دیگر بمان

گفت:میخواهم ولی دیرست دیر!

از سخن ماندیم و با رمز نگاه

گفت:میدانم جدایی زود بود

با نگاه آخرینش بین ما!

های های گریه ی بدرود بود

به نام یزدان پاک